Замест таго, каб ісці ад перамогі да перамогі, чалавек часта траціць шмат сілаў, каб падрыхтавацца да вялікага паражэння.

Вместо того, чтобы идти от победы к победе, человек часто тратит много сил, чтобы подготовиться к большому поражению.
( ЧИТАТЬ ДАЛЬШЕ )

Некалькі месяцаў таму каталіцкая інтэлігенцыя Беларусі была ўражана грубым творам а. С. Гардуна, які пад шыльдай рэцэнзіі на кнігу П. Севярынца “Люблю Беларусь” абрынуўся з небывалай крытыкай на Каталіцкі Касцёл. Каб не рабіць чорнага піяра, я не хацеў нічога публікаваць у адказ. Аднак... Калі вакол артыкула протаіерэя ўлегліся эмоцыі, публікую свой водгук, адрасаваны ў першую чаргу людзям з цвярозым мысленнем.

( ЧЫТАЦЬ ВОДГУК )

Честно говоря, я не ожидал, что моя статья про «духовных алкоголиков» (зависимых от «Бога») вызовет такой читательский интерес. Было понятно, что многие христиане знакомы с феноменом невротической веры. Некоторые читатели обратились с вопросами на тему монашества. Ведь если рассматривать веру как защитный механизм (красивое бегство от тяжелой действительности), то тогда все монашествующие могут казаться религиозными невротиками. Так ли это?

( чытаць далей )

"Аднойчы я прысутнічаў пры такой размове ў закрыстыі. Жанчына кажа ксяндзу: "Мая мама каталічка, а тата беларус." Ксёндз адказвае: "Дык і я таксама беларус!" "А Вы што, зьмянілі веру?" - зьдзіўлена пытаецца кабета".
Danik у каментары да артыкула на "НН"

Чалавек вялікі не ад таго, кім ён ёсць, не ад таго, што ён мае, але ад таго, чым ён дзеліцца з іншымі.
(Ян Павел ІІ)

В современном мире множество людей страдает от всякого рода зависимостей: от алкоголя, наркотиков, телевизора, компьютера, еды, других людей. А возможна ли зависимость от… Бога?
( ЧИТАТЬ ДАЛЬШЕ )

Ты не можешь помочь слепому, включая свет.

Ты не можешь помочь глухому, увеличивая громкость музыки.

Ты не можешь изменить внутреннее, изменяя внешнее.

Ты не можешь вырастить плоды, не посеяв семян.

(мысли от luk_konstantin )

Нядаўна адзін знаёмы расказваў, як падчас сеансу з медыумам нарабілася клопату на адным са сходаў суполкі нью-эйдж. Сябры гэтай суполкі мелі нібы "сустрэчу" (праз кантакцёра) з іншапланецянінам з сузур'я Арыёна, які ахвотна іх настаўляў ("яны на ўзровень вышэйшыя розумам!"). Але калі адна з удзельніц сеансу пачала пытаць пра Касцёл і пра Хрыста, "кантакт" пачаў прарывацца, іншапланецянін (праз медыума) захваляваўся, а пасля і ўвогуле "адключыўся" (за ім - і медыум). Вось такая гісторыя :) Чаму напамін пра Касцёл ("адна з нейкіх там зямных арганізацый") так паўздзейнічаў на іншапланецяніна, што парваўся міжгалактычны кантакт і ледзь адкачалі медыума? :)
Гэтая гісторыя навяла мяне на разважанні аб тым, як удзельнікі магічных сеансаў могуць быць настолькі духоўна сляпымі, не думаць, паступаць алагічна, іррацыянальна, хоць многія з тых жа прыхільнікаў нью-эйдж пазіцыяніруюць сябе як інтэлігенцыя? Чым кіруецца тая ж спявачка Мадонна, кінуўшы Касцёл, пагуляўшы ў англіканства, аддаючы шалёныя грошы на аккультныя дзеянні т.зв. Каббалы? Што кіравала М. Джэксанам, калі ён быў сведкам іеговы, пасля пабудаваў міні-касмапорт, чакаючы іншапланецянаў? Што кіруе многімі вучонымі, палітыкамі, пісьменнікамі, якія ігнаруюць рэлігію, як нешта несур'ёзнае, а самі ў той жа час не шкадуюць грошаў на астралагічныя прагнозы, "прыдворных" вядзьмарак, медыумаў, носяць ці возяць з сабой амулеты, ідалы, дрыжаць, каб хоць выканаць усе патрэбныя прадпісанні магаў і астролагаў. Дзікунства "асвечанага" і "цывілізаванага" 21-га стагоддзя!
Ці не ўтым і заключаецца Божая кара для адкінуўшых Яго, што не жадаючы разумнай веры, яны пакінулі сабе веру без розуму?..

"БОЛЬШ БАЧНАЕ ТОЕ, ШТО НЯБАЧНАЕ..."
(Св. Амброзій Міланскі)

КАТЭХЕТЫЧНЫ КАЛЕДЖ
ІМЯ ЗЫГМУНТА ЛАЗІНСКАГА
ў г. Баранавiчы
аб’яўляе прыём навучэнцаў
на 2009/2010 навучальны год
( Read more... )

Уже давно в кругах католической интеллигенции Беларуси обсуждается тема открытия вуза свободного от коммунистической идеологии, основанного на многовековой системе классического образования, учитывающего духовную составляющую человека, открывающего многовековое наследие христианской теологии и философии... Это мечта уставших от идеологических "промываний" интеллигентов.
И хоть осуществление мечты выглядит мало реальным в ближайшем будущем, некоторые сдвиги в этом направлении начинают приобретать конкретные формы:

1 октября 2009 г. в Беларуси открывается первое светское (!) католическое учебное заведение - Катехетический колледж в Барановичах. Как известно,Католическая Церковь в Беларуси имеет два духовных учебных заведения закрытого типа - Высшие духовные семинарии в Гродно и Пинске. И вот наконец открывается учебное заведение открытого типа, для светских, для всех желающих познакомиться не только с католической теологией и мыслью, но и получить квалифицированные ответы экспертов на волнующие вопросы.

Подробная информация о Колледже будет объявлена в ближайшее время.

Бог - гэта Розум, але розум - гэта не Бог. Многім людзям здаецца, што калі нешта не ўкладваецца ў іх разумовыя рамкі пазнання, значыць - гэта нешта бязглуздае. Але часта бывае так, што іррацыянальнае - гэта тое, што проста пераўзыходзіць нашую рацыянальнасць, як інфрачырвоныя промні пераўзыходзяць нашую здольнасць бачыць.

Моўныя дыскусіі на некаторых блогах прыгадалі мне дыскусію, якая то разгараецца, то затухае ў беларускім каталіцкім асяроддзі адносна статусу расейскай мовы ва ўмовах Касцёла на Беларусі і значэння шматмоўя ў Касцёле ўвогуле.
На пачатак проста выкладаю ўрывак з майго інтэрв'ю часопісу "Светач":

Пытанне: Сёння ў беларускім Касцёле ўжываецца пераважна дзве мовы: польская і беларуская, але час ад часу чуваць галасы, што трэба ўвесці таксама расійскую мову, бо большасць беларусаў размаўляе менавіта на ёй. На вашую думку, на якіх мовах будзе маліцца беларускі Касцёл у будучыні?

Адказ: Касцёл – гэта супольнасць людзей. Таму мова Касцёла ў нейкім грамадстве – гэта мова гэтага грамадства. Калі супольнасць Касцёла на Беларусі складаецца ў пераважнай большасці з палякаў і беларусаў, таму адпаведна прапарцыянальна гэтыя дзве мовы і дамінуюць у мясцовай супольнасці Касцёла. Некаторыя людзі путаюць русіфікацыю беларускага грамадства з русіфікацыяй супольнасці Касцёла на Беларусі. Гэта два розныя працэсы. Мова - гэта не толькі сродак звычайнай камунікацыі, але і паказчык адпаведнай тоеснасці асобы. Таму Касцёл працяглы час карыстаўся ў літургіі пераважна лацінскай мовай, што забяспечвала адзінства каталіцкай культурнай прасторы. Перад тым, як выбраць адпаведную мову для дадзенай супольнасці Касцёла, трэба адказаць на пытанне: якая мова спрыяе развіццю тоеснасці дадзеных асобаў? Калі мова перашкаджае самаўсведамленню і пошуку тоеснасці асобы, то такая мова нясе ў сабе небяспеку дэфармацыі асобы і яе няздольнасць да фарміравання нармальнага хрысціянскага жыцця. Таму, на маю думку, Касцёл заўсёды будзе карыстацца той мовай, якая будзе спрыяць гарманічнаму развіццю тоеснасці асобаў, уваходзячых у яго лакальную супольнасць. З дапамогай такой мовы самасвядомая сваіх каранёў асоба будзе здольная да гарманічнага развіцця як чалавек і як хрысціянін. І Беларусь тут не можа быць выключэннем.

Боязнь реального мира – одна из наиболее частых причин человеческих страданий. Маленький ребенок счастлив, потому что у него нет никаких предубеждений к окружающим его людям, среде. Он открыт, позитивно настроен на всё, с чем встречается.

Но приходят первые огорчения, незаслуженные кары, обманы. Подрастающий человечек начинает понимать, что мир не такой уж добрый и безопасный. Вместо позитивной открытости на будущее, взрослеющий человек начинает его бояться. Страхом, как паутиной, опутывается каждая мысль, каждая встреча с другим человеком, построение планов. Зло - причина боли. Реальная жизнь начинает видеться злой, приносящей боль. Человек не желает боли. Убегая от реальности, он желает убежать от зла и боли. Но возникает опять проблема: от реальности не может убежать тело, это по силам только сознанию. Человек, не желающий вступить в бой за своё счастье, начинает уходить в мир грёз. Оказывается, есть средства, помогающие туда уйти: алкоголь, наркотики, виртуальная индустрия. Но все эти средства кратковременные, медленно убивающие. Изнеможденное тело даёт о себе знать. Боль души и тела возвращает в реальный мир. Человек вдруг начинает осознавать, то за бегство от реальности приходится платить и очень дорого, последней ценой будет жизнь. И даже если сначала есть чем платить, то потом отверженное реальное тело и сознание инстинктивно отказываются помогать измученному «я», ищущему любой способ хоть на мгновение оказаться там, в мире грез, даже если он не существует.

Рано или поздно приходит критический момент, когда убегающее от реальности «я» встречается с реальным миром. Какой будет эта встреча? Подумает ли тогда это запуганное создание, что если бы оно не убегало и не пряталось, то не было бы рабом, мечтающем о свободе, но за эти утраченные годы смогло бы в реальной жизни достичь того, о чем когда-то тихо мечтало?

Читатель: У меня один очень, может быть, щекотливый вопрос: где граница тайны исповеди у священника, который исповедует своих прихожан?

Ответ:
Тайна исповеди не имеет грани, за которой было бы позволительно открыть завесу конфеденциальности. Это абсолютная тайна, обязывающая каждого без исключения священника во всех без исключения случаях. Исключительность этой тайны связана с особенностью участия священника в наиболее интимной сфере – внутреннем мире пенитента (исповедующегося).
( Read more... )

Михаил Горбачев хочет внести свой вклад в беатификацию Иоанна Павла II, пишет Джакомо Галеацци в статье, напечатанной в газете La Stampa.

В то время как над могилой Иоанна Павла II каждый день молятся тысячи верующих, Папа Войтыла неожиданно встретил на пути к признанию своей святости неожиданного союзника, пишет автор статьи. Вчера бывший президент СССР, отец перестройки, Михаил Горбачев заявил о готовности свидетельствовать в пользу причисления к лику святых Иоанна Павла II.
( Read more... )

Адказваю на пытанні чытачоў:
- Шаноўны святар, часам можна сутыкнуцца з такой пазіцыяй: веру ў Бога, але не веру святарам, бо бачу іх грахі. Усе мы ў Касцёле маем большую альбо меншую свядомасць сваёй грэшнасці, але як вернікам, асабліва моладзі, глядзець на грэшнасць святароў?

Грэшнасць чалавека ў большай ці меншай ступені– гэта смутная рэчаіснасць нашага зямнога жыцця, наступства першароднага граху. Годнымі сакраманту святарства Касцёл прызнае не бязгрэшных, бо такіх няма на свеце (1 Ян 1, 8), але тых, каго Бог паклікаў і хто на момант прыняцця гэтага сакраманту прызананы дастаткова падрыхтаваным да таго, каб быць дарыцелем Божых ласкаў. Таму наяўнасць грэшнасці ў святара – гэта пацвярджэнне таго, што ён, як і кожны іншы хрысціянін, не дасканалы, а толькі крочыць шляхам дасканалення. Адзін толькі Бог дасканалы на 100 %. Таму бачучы слабасць святара кожнаму хрысціяніну варта задумацца, што ён канкрэтна робіць для таго, каб падтрымаць гэтага чалавека на яго нялёгкім шляху барацьбы не толькі са злом у сабе, але і ў тысячах вернікаў. Святару не столькі патрэбна крытыка, сколькі падтрымка вернікаў.

-Як, маючы свядомасць грэшнасці святароў, ды і ўсяго Касцёла, прымаць іх як маральны аўтарытэт, і слухаць як настаўнікаў?

Маральны аўтарытэт Касцёла і святарскага служэння наўпрост выплывае з Аўтарытэту Бога. Калі б Касцёл і святары абвяшчалі сябе (свой план збаўлення і сваю мараль), то іх аўтарытэт залежаў бы ад іх узроўню дасканаласці. Але калі яны толькі слугі Пана, то іх шануем, як слугаў Бога і слухаем праз іх вусны Божае слова. Аўтарытэт святара – гэта перад усім аўтарытэт Божага пасланца і дарыцеля Яго ласкаў. Вядома, што нам хацелася б мець дасканалых слугаў Пана. Але Бог выбірае да святарства такіх хрысціянаў, як мы самі і сярод нас, грэшных людзей. Бог пажадаў збаўляць чалавека праз такога ж чалавека. І акцэнт тут трэба рабіць на слове “Бог”, а не “чалавек”.

Что бывает с историей, когда на нормативном уровне разрешается её фальсификация, лишь бы не в ущерб существующей власти (отождествляющей себя с государством)? Конечно же, правительство начнет определять, правильно ли историки искажают историю. И здесь даже не стоит вопрос о адекватности, научности, объективности. Фальсификация принимается как норма науки. На правительственном (!) уровне определяется направленность (легализированной) фальсификации исторических фактов. Т.е., к примеру, если это будет выгодно государству, то в учебниках истории могут написать, что Россией в 16 в. действительно правила Царевна Лягушка.
Вот и соответствующий указ президента:

Материал от: alehko

Некалькі гадоў таму Эдвард Прус апублікаваў пранізваючы аповед пра скруху і споведзь Сталіна. Ён меў тытул “Таварыш, я адпускаю табе грахі… але ці ахвяры прабачаць?”. Аўтар апісвае, як у палове 1980-х ён сустрэўся з праваслаўным епіскапам Васіліем, які асабіста быў знаёмы з Іосіфам Сталінам і меў з ім у Крамлі доўгую даверлівую размову. Гэта было на пачатку 1950-х. Усё пачалося з пэўнага казання, пасля чаго епіскап быў пазбаўлены сваіх функцый і выселены з рэзідэнцыі. Ён пасяліўся ў прыватным доме і чакаў арышту. У чаканні ён часта выходзіў на шпацыр па блізляжачых могілках, дзе кожны раз праходзіў каля сціплай магілы маці Сталіна. Ён затрымліваўся каля яе магілы і шаптаў словы: “Маці, каго ж ты нарадзіла!”. Праз некаторы час ён атрымаў з Масквы афіцыйны ліст. Гэты было паведамленне прыехаць да нейкай невядомай установы, а таксама далучаны да яго чыгуначны білет на месца ў вагоне вышэйшай класы. Трэба было ехаць. Епіскап быў перакананы, што гэта будзе апошняе падарожжа ў яго жыцці. У дарогу ён выбраўся ў манаскім адзенні. Убачыўшы яго, усе пасажыры купэ пакінулі свае месцы, баючыся магчымых рэпрэсій за кантакт са святаром. Падарожжа трывала двое сутак. На маскоўскім вакзале яго ўжо чакалі, пасадзілі ў машыну і завезлі ў нейкі пануры будынак. А трэцяй раніцы яго абудзілі і завезлі, што яго моцна здзівіла, у Крэмль. Там яго чакаў сам генералісімус. Сталін прывітаўся і перапрасіў за такі спосаб запрашэння ў госці. “Я ўсё пра вас ведаю, - казаў ён. – Дзякую вам, што вы штодзённа моліцеся на магіле маёй любімай маці”. Ён па-грузінску пачаставаў госця, а на завяршэнне візіта падарыў яму іконку з выявай Хрыстовага аблічча, якую трымаў у шуфлядзе стала. Пасля гэтага візіту епіскапу вярнулі ўсе яго годнасці. Калі ён у чарговы раз паехаў у Маскву, то патрыярх Алексій патаемна яму прызнаўся, што некалькі гадзін спавядаў Сталіна перад смерцю…
(пераклад паводле: http://forum.fronda.pl/?akcja=pokaz&id=2539709)

Творения Дэна Брауна, нравится этому кому-нибудь или нет, являются самыми популярными произведениями последних лет. Оставляю без комментариев слухи о масонском заказе творений Брауна, направленного, мол, на дискредитацию Ватикана и тот черный пиар, который невольно сделала Церковь, обрушиваясь с критикой на «Код Леонардо да Винчи». Еще не утихли страсти вокруг одного фильма, как в мае вышел на экраны новый претендент на сенсацию 2009 года – фильм «Ангелы и демоны» - экранизация очередного творения Брауна. Что можно сказать об этом фильме?

( ЧИТАТЬ ДАЛЬШЕ )